"Senin oraya asla dönmeyecek şekilde gideceğini bilsem önünden gider, azraile ilk ben görünürdüm annem!!!!!!!!!! Neden yoksun bilmiyorum. Senin aklınmış benim televizyonum, yakından baktığım diğer her şey gözümü bozuyor çünkü."

Başım örtülü bir kuran toplantısında görmüştün beni. Ve sonra amacına doğru hızla ilerlemiştin beni gelinin yapmak için. Önce ortak mekan sahibimizi sıkıştırmıştın; bu kız, kimdir, necidir, eğitimi, ailesi…hatta bunları öğrenmeye bile gerek duymadan istenecek ve hemen 'alınacak' oğluna münasip bir kız oluvermiştim bir anda gözünde…Önce resmimi benden habersiz istemiş, oğluna göstermiş, benim bu işte ne kadar rızam olduğunu sormadan, gömülü sandığın üzerinde bekleyerek, burayı kazın! demiştin adeta. O kadar isteyince, oğluna da beğenmeme hakkı ı tanımamış, bizi yine o toplantılardan biri için gideceğimiz yerde bir araya getirmiştin. Oğluna ilk bakışta aşık olmamıştım ama senin beni gördüğün andan itibaren ortaya koyduğun çabaya vurulduğum ve o çok istekli halinden beni bu hayatta en değerli şey olduğuma inandırmaya bir an olsun ‘ara’ vermeyeceğinden emin olduğumdan bu teklife ‘evet’ demiştim. Hata ilk ve tek gelinin olduğumdan, yaşın da 65’i geçtiğinden seni yalnız bırakmaya el vermeyen gönlüm, tüm sabır kesesinin ağzını açarak, seninle birlikte yaşamaya baş koymuştu….18 yaşımda gelin olduğumdan, tencerenin iki kulbunu sıcakken senin yanında tutmaya başlamış, çorbayı pişene kadar seninle karıştırmış, bayramlarda baklava pazıları açmış, Pazar günleri mutfağa kurduğun sac’ın başında gözlemeleri çevirme görevini üstlenmiştim…İlk defa senin yaptığın bamyayı yemiş, ilk defa sadece soğanla yapılan bir yemeğin ne kadar enfes olabildiğini görmüş hatta zeytini sen koyunca kasesine, acısının nasıl gittiğine bizzat şahit olarak izlemiştim hünerli ellerini.

Fakat sadece yemek yapabilmekten gelmiyordu maharetin…Sanki 58 yaşındayken okuma-yazma öğrenmemiş gibi islâm ilmihallerini elinden düşürmeyişini, takvim yapraklarında sunulan kıssalardan örnekler taşıyan sohbetlerini, anlatılan herşeyi içine çeken hafızanı, davranışların ve duygulanımlarının birinden diğerine devrilmeyen dengesini, hayır dualarını düşürmediğin dilini hangisini anlatsam bilemedim şu an?

Çok huysuzluğum oldu sana karşı, kabuklarından kırılana kadar, camlarını çatlatacak kadar hiddet verip annem gibi eğitmek istedim seni, onun gibi sev istedim beni, tüm kusurlarımla. Ve nihayet kızıp, küstüğün günlerden, ‘Hülya’nın yaptığı hiçbir şey zoruma gitmiyor çünkü o benim yavrum” dediğin günlere taşıdım seni ve sabrını. O ilk gördüğün anda herşeyi göze alarak sahip olmak istediğin gelininin; asiliklerine, kabalıklarına, seni tanımayışlarına maruz kaldığında, “Bunu ben istedim, benim kararımdın, şikayet edemem, isyan etmek haddime değil” deyip, beni met eden insanlara, “Bunu bir de bana sorun” gibi bir bakış da atabildin tabi. Gücenmişliği nasıl güvenmişliğe ve gönenmişliğe dönüştürmüştük hala aklım almıyor.

Yıllar sonra senin gelininken girdiğim üniversite’nin sınavlarını olurken, seni alıp evime getirmek düştü aklıma, çünkü eşin kızının bahçesine bakınmaya gitmişti, yalnızdın, ve benim ertesi günü yine sınavlarım olacak ve o gün yapılacak en iyi şey, çocuğumu sana emanet edip çalışmak için kendime ortam hazırlamakken koluna girip yürüdüğümüz yolu da konuşturmam lazım şimdi. Çünkü sen o yolda aynen şunları söyledin bana:” Dün dayınla konuştuk telefonda, ne yapıyor deli kız diye sordu bana, ben de ders çalışıyor dayısı, sınavları var, okulu bitiyor, var gücüyle hazırlandı, tıpkı benim gibi çok hırslı ve çalışkan, verecek inşallah hepsini de, dedim ona. Kızım ben gelmeseydim size, biraz rahatsızım, gece çok kalkar ses yaparım sana, uykun hassas biliyorum, gel götüme beni, oğlum furkan’a(torunu) da kızarsın ama şimdi, maç yapmış hasta hasta dershanede, neyse, çıktık zaten yola...” Sonra geldik evimizin önüne, yeni bir araba almıştık ve o gün daha ilk günüydü arabanın park yerini aldığı. Dedim ki sana, hadi bul, hangisi bizim bu arabalardan, hemen gösteriverdin, şu ‘beyaz’ güvercin değil mi? ardından da bir kaza-bela duası ederek içine göz gezdirdin, ben sana arka koltukta ortadan açılan bardaklık ve kolluğu gösterdim, dedim ki, “Bak bu bölüm özellikle senin için, uzun yolda içeceğin şey artık dökülmeyecek” Eve çıktık birlikte, dolma yaptık, sohbet ede ede. Kabakları sen oydun, ben içini hazırladım harcın, arada müdahale ettin, -biraz daha su, ekledin. Yemeğimizi yedik, yattık uyuduk, biraz öksürüğün artar gibi olmuştu, ellerimle öksürük şurubunu da verdim. Ertesi gün, sınavlar için evde bulunmayacağımdan ve sen de gitmek istediğinden evine bıraktık, fakat sen evinde fenalaştın, astım krizi gibi gördüğün şeyin bir kalp krizi olarak sana yaklaştığını bilemedin. Seni hastaneye götürdüklerinde en fazla bir buhar makinesi hayal ettim yüzünde. Yeşil örtü değil annem’……Anlıyor musun beni, senin oraya asla dönmeyecek şekilde gideceğini bilsem önünden gider, azraile ilk ben görünürdüm annem!!!!!!!!!! Neden yoksun bilmiyorum. Senin aklınmış benim televizyonum, yakından baktığım diğer her şey gözümü bozuyor çünkü. Ama anacığım artık şunu iyi biliyorum ki, yakından bakılan her şey, Allah'a "yakın"lığımızı sağlar. Sen beni Allah’a yakınlaştırdın. Seni 4 Nisan 2009 günü kaybettim ama hala senin hayırlı bir evladın olarak kalma gayretindeyim. Ne mutlu sana ki, yokluğunda bile azalmayan bir sevgiye sahipsin hem de 'gelin'in tarafından....

Çin’li bir aile neler yaşamış bak anacığım. Kaynanasını sevmeyen bir gelin, anlaşamadığı kaynanasını öldürmek için bir baharatçıdan, zehir alır, 3 ay, azar azar verdiği zehirle onun sonunu hazırlayacak, ölümünden de aklı sıra sorumlu tutulmayacaktır. Sevdiği yemeklere azar azar karıştırdığı zehiri kendisinin verdiği anlaşılmasın diye o günlerde kayınvalidesine çok iyi davranmaya başlar, tabi bu süre zarfında kayınvalide de gelinini kızı gibi sever, bunun üzerine gelin, baharatçıya gidip yalvarır, zehiri kayınvalidesinin kanından temizlemesi ve ölmesini istemediğini haykırır. Baharatçı geline bakar şunları söyler:” Sana verdiklerim sadece vitaminlerdi. Olsa olsa kayınvalideni sadece daha da güçlendirdin hepsi bundan ibaret. Gerçek zehir ise senin beyninde olandı. Sen ona iyi davrandıkça oda dağıldı ve yerini sevgiye bıraktı böylece siz gerçek bir ana kız oldunuz “

Onun beni doğuran ana kadar emeği var üzerimde, o yüzdendir ki, önce kayınvalidem, rahmetli Hacer anamın, sonra kendi anam Havva’nın ve ardından ana olmayı ‘ruhen’ başarmış , velut bütün kadınlar için bugünün armağanı olsun bu yazı.

Yazının oginali http://www.haberx.com/anacigim_lutfen_oku_bu_yaziyi_ve_ogren_kalbimden_gecenleri(19,w,6636,286).aspx